Storythai

ขอบคุณทุกๆคนที่มาในวันนั้นนะค๊าบ รูปก่อนเลย







































รูปถ่ายตามมีตามเกิด
ดูแล้วรู้สึกว่า ยิ้มปากเบี้ยวว่ะ ถุงใต้ตาก็เหี่ยว หน้าบานด้วย ฮ่าๆๆๆ



ต้องขอโทษทุกคนด้วยอ่ะ ที่เรียกให้ทุกคนมาหา ไม่ได้เดินไปหา
เพราะว่าไม่ไหวแล้ว ตาลายจะเป็นลม

ตื่นตั้งแต่ตีสามครึ่ง เข้าไปข้างในก็นั่งหลับ
หลับแบบว่าไม่ได้สติอ่ะ คือ พยายามจะลืมตาแต่ลืมไม่ขึ้น
อยากจะกินกาแฟก่อนเข้าก็กลัวปวดฉี่อีก เป็นอะไรที่ทรมานมาก

ตอนนั่งอยู่ก็ไม่ตื่นเต้นนะ
แต่พอตอนเดินแถวกำลังจะก้าวขึ้นเวทีแล้วแบบ สั่น กึกๆเลย
กลัวทำพลาด กลัวตกบันได สะดุด หรือลืมก้าวถอยหลังไรงี้
แต่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี
จำได้เลยว่า ยิ้มแข็งมากตอนอยู่ตรงหน้าอธิการบดี
พอรับเสร็จก็เกือบลืมถอยหลังสามก้าวก่อน จะหันเลย
แต่นึกออกก็เลยท่าเหมือนหุ่นยนต์แบบงงๆ แล้วก็ก้าว
เป็นอะไรที่โอย... เกร็งสุดชีวิต

พอออกมาก็ไม่มีมือถือ แล้วคนมหาศาลล้านแปด
สุดท้ายต้องยืมมือถือเพื่อนโทร
หลังจากนั้นก็รอ...

เสร็จตอนบ่ายสามโมงกว่าๆ ก็แวะไปกินไอติมที่สยาม
แล้วก็ปิดท้ายด้วยซิซเลอร์ที่เซ็นทรัลเวิร์ล

กลับบ้านสลบเลยอ่ะ นั่งดูดั่งดวงหฤทัยตอนจบแล้วก็หลับเลย

เรียนจบแล้วก็ ยังต้องไปอีกไกลเนาะ
จะทำงานอะไร ที่ไหน ชีวิตการทำงานจะเป็นยังไงยังไม่รู้เลย

ขอบคุณทุกๆคนในตลอดระยะเวลา 23 ปีที่อยู่ร่วมกันมา
ทุกคนมีส่วนทำให้ตัวเราเป็นเราทุกวันนี้จริงๆ
ไม่ว่าจะคนที่รักหรือคนที่เกลียด ก็สอนบทเรียนมากมาย
ช่วยทำให้เรารู้ถูกรู้ผิดมาเยอะ

จะเรียนจบไม่ได้เลยถ้าไม่มีพ่อแม่ ที่ทั้งเข้าใจและให้โอกาส
ภูมิใจมากที่เกิดมาเป็นลูกแม่

แล้วก็ คงเรียนเอแบคไม่จบ ถ้าไม่มีพี่อ้อย
เพราะก็นะ... ค่าใช้จ่ายนอกเหนือความจำเป็นเยอะมาก
ซึ่งพี่อ้อยก็จ่ายให้ตลอด ไหนจะน้ำมันรถอีก
ขอบคุณ...

ไม่มีอะไรจะพูดซึ้ง แต่ก็รู้สึกขอบคุณจากใจจริง
เพราะจริงๆแล้วเนี่ย ไม่ได้ชวนใครมาเท่าไหร่
ไม่อยากให้เหนื่อย เกรงใจมากๆ
อีกอย่างเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าคาดหวังอะไร เป็นคนที่ไม่กล้าคิดว่าคนอื่นจะใส่ใจ
แต่พอเวลามีคนทำอะไรให้แบบนี้ก็จะดีใจมากๆเลยนะ
ขอบคุณที่สุด